شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس تواضع و درخواست نادم از خداوند است. شاعر به خداوند می‌گوید که به رغم اشتباهات و ناپاکی‌های خود، او را سزاوار مقام والای تو نمی‌بیند و از خدا می‌خواهد که با لطفش پرده‌ها را کنار بزند و بر او رحمت کند. به عبارتی، شاعر به گناهان خود اعتراف کرده و در عین حال امید به بخشش و رحمت الهی دارد.
یارب! نه سزای تست گر کرده مانی لایق درگه تو آورده ما
هوش مصنوعی: خداوندا! آیا سزاوار تو هستیم؟ اگر ما لایق درگاه تو نیستیم، چرا ما را به حضور تو آوردهای؟
هر چند فگنده ایم ما پرده ز روییارب! تو مدر ز لطف خود پرده ما
هوش مصنوعی: هر چند ما به لطف تو رازهای خود را آشکار کردهایم، اما تو همچنان به مهربانی خود، پردهپوشی کن و ما را از شرم و ننگ دور نگهدار.