شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف باغی می‌پردازد که در آن گل‌های شادی روییده‌اند. اما با این حال، دل‌های انسان‌ها همه با غم و اندوه دنیا درگیرند. در این باغ، هیچ کسی را نمی‌توان یافت که ناراحت نباشد، به جز درختی که شاخ و برگ آن به چشم می‌آید و به زیبایی غنچه‌ها اشاره دارد. به طور کلی، شاعر به تضاد بین زیبایی‌های طبیعت و غم موجود در دل انسان‌ها اشاره می‌کند.
زین باغ، که در وی گل شادی خودروستدلها همگی، با غم عالم یکروست
هوش مصنوعی: در این باغ، که پر از گل‌های خوشحالی است، قلبها همه با غم و اندوه دنیا همراستا هستند.
دلگیر کسی را نتوان دید در اوجز شاخ که از غنچه گره بر ابروست
هوش مصنوعی: کسی را نمی‌توان ناراحت و غمگین دید، مگر اینکه مانند شاخهای باشد که از غنچهای به ابرو دسته گره خورده است.