تناجی
واعظ قزوینی

شمارهٔ ۵۵

بدخو، از خوی خود بدوزخ باشدخو آتش جانگداز و، خود یخ باشد
خود را شکند ز سختی بیحد خصمریزد دم شمشیر چو پرشخ باشد