شمارهٔ ۸۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به توصیف جهان و فرهنگ می‌پردازد. او به تنگی و محدودیت‌های دنیا اشاره می‌کند و این‌که زندگی مانند صید و شکار است که در آن زنگ‌زدا بسته شده و آزادی و رهایی وجود ندارد. به نوعی، شاعر احساس می‌کند که انسان‌ها در این چرخه گرفتارند و صدای ناله و تلاشی برای خروج از این تنگنا شنیده می‌شود.
در دیده چرغت، ای جهان فرهنگخرگاه فلک، طماقه سان باشد تنگ
هوش مصنوعی: در نگاه تو، ای جهان، جایگاه فرهنگ مانند تنگی در دستان کسی است.
گویی بسته است زنگ در شیوه صیددر چنگل او تپد چو با ناله کلنگ
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که دروازه بسته شده و شکار در جنگل به سختی صورت میگیرد. صدای ضربههای کلنگ مانند نالهای در فضا طنینانداز می‌شود.