شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بی‌فایده بودن سخن گفتن و بیان احساسات اشاره می‌کند. او اشاره می‌کند که با وجود تلاش برای برقراری ارتباط و بیان حال و احساسات، دیگران نتوانستند بشنوند و در نهایت خود او نیز از بیان احساسات ناامید شده است. این شعر به نوعی ناامیدی از عدم درک و فهم متقابل اشاره دارد.
عمری به عبث همنفس قال شدیماز بس کردیم قال از حال شدیم
هوش مصنوعی: ما سالها بدون هیچ نتیجهای با هم صحبت کردیم و در مورد درد و دلهای همدیگر زیاد گفتیم، اما در نهایت هیچ تغییر یا تحولی در حال و روز ما به وجود نیامد.
گفتیم: مگر گوش بر آوازی هستدیدیم کرند گوشها، لال شدیم
هوش مصنوعی: گفتیم شاید کسی صدای ما را بشنود، اما متوجه شدیم که همه بیتوجه و ناشنوا هستند و در نتیجه، ما هم سکوت کردیم.