شمارهٔ ۷ - تاریخ زیبا بنائی
هوش مصنوعی: این شعر دربارهی یک بنا و شکوه آن است که از لطف خدا ساخته شده و امیدوار است که باعث خوشحالی و راحتی دلها شود. شاعر از خدا میخواهد که این بنا همیشه دلها را از غم دور کند و در آن شادی و سرور برقرار باشد. او دعا میکند که این مکان همواره جایی برای امید و آسایش باشد و از درد و رنج دور بماند. در پایان، شاعر با دست دعا این بنا را مبارک میدارد.
در این نیکو بنای دلگشا، از لطف حق هرگزمبادا خاطرت از روزگار اندوهگین یارب
هوش مصنوعی: در این سازه زیبا و دلنواز، امیدوارم که لطف خداوند هرگز باعث ناراحتی و اندوه تو در روزگار نشود، ای پروردگار.
بدینسان کز زمین برخاست این دلکش بنا، دایمدر او تخم امید از خاک بر خیزد چنین یارب
هوش مصنوعی: این بنا به زیبایی از زمین سر برآورده و در دلش امیدی همچون دانهای که از خاک روییده، همیشه وجود دارد. خدایا، چنین باد!
در او جمعیت دلها، شود جاروب گرد غمدر او پیوسته با عیش و طرب باشی قرین یارب
هوش مصنوعی: در او، دلهای مردم جمع میشود و غمهایشان را کنار میزنند. در این فضا، همواره با شادی و خوشی همراه باشی، ای خدا.
گره از ابرو گشاید گرچه چون ناخن خم طاقشترا از غم گره هرگز نیفتد بر جبین یارب
هوش مصنوعی: اگر ابروهایت را به آرامی باز کنی، حتی اگر خمیدگیاش مثل ناخن باشد، هرگز غم و اندوه بر پیشانیات سایه نخواهد افکند. ای خدای من!
پی تاریخ آن برداشتم دست دعا، گفتم:«مبارک باد این زیبا بنای دلنشین یارب »!
هوش مصنوعی: آرزو کردم و دعا کردم که خداوند این بنای زیبا و دلنشین را مبارک کند.