شمارهٔ ۲۸ - تاریخ بنای باغی در خرم آباد
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از باغی در خرم آباد سخن می‌گوید که زیبایی و وسعت آن به حدی است که بهشت را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. این باغ با گل‌ها و نسیم دل‌انگیزش، آرامش و شادی را به ارمغان می‌آورد. هر کس دو سال بعد وارد این باغ شود، آن را بهشت واقعی می‌داند و شگفتی‌های آن را ستایش می‌کند. به عبارت دیگر، این باغ نماد زیبایی و سرزندگی است که حسرت و یادآوری بهشت را در دل زنده می‌کند.
شده باغی بنا در «خرم آباد»که باشد در نکویی غیرت خلد
هوش مصنوعی: در خرمآباد باغی ساخته شده است که زیبایی و شکوه آن از باغهای بهشتی کمتر نیست.
وسیع آن دلگشا گلشن، بحدیکه دلتنگ است از وی، وسعت خلد
هوش مصنوعی: گلشن دلگشا و وسیع آنقدر زیبا و گسترده است که حتی در برابر آن، دل آدمی هم ممکن است دلتنگ و زود رنج شود.
بدان وسعت که گر آید بخاطربرون افتد ز خاطر حسرت خلد
هوش مصنوعی: این جمله بیان می‌کند که اگر چیزی در ذهن انسان به وسعت و عظمت بیفتد، آن را به یاد خواهد آورد و این یادآوری ممکن است باعث شود که حسرت نعمتهای بهشتی بر دلش بزند. به عبارت دیگر، اندیشه درباره چیزهای بزرگ و مهم میتواند انسان را به یاد آرزوها و خواستههایش بیندازد و حسرتهایی را برای او ایجاد کند.
نسیمش را نه بادی در دماغستکه آرد سر فرو بر نکهت خلد
هوش مصنوعی: نسیم او چنان نیست که بادی بیمقصد و بیهدف باشد؛ بلکه مانند هوای دل انگیز و لطیفی است که انسان را به یاد بهشت میاندازد و میخواهد سرش را به سمت خوشبوئی و زیبائی آن بگرداند.
دو سال دیگر، آنجا هر که آیدبتاریخش بگوید:«جنت خلد»
هوش مصنوعی: دو سال دیگر، هر کسی که به آنجا بیاید، درباره تاریخچهاش می‌گوید: «بهشت آرامش».