شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که انسان‌ها با تمام تلاشی که در دنیا دارند و سعی می‌کنند از آن بهره ببرند، در نهایت نمی‌توانند از وابستگی به دنیا و مادیات فراتر روند. حتی اگر در تلاش برای دستیابی به اهدافی باشند، باز هم نمی‌توانند از ذات و حقیقت زندگی که همان نبودن چیزهای مادی است، عبور کنند. در واقع، این مضمون به ناپایداری و فانی بودن دنیا اشاره دارد.
محض دنیا شده، با سعی ز دنیا نگذشت!موج هرچند شنا کرد، ز دریا نگذشت!
هوش مصنوعی: فردی تمام تلاش خود را برای دستیابی به دنیای مادی کرده است، اما هنوز نتوانسته از وابستگی به آن فراتر برود. حتی اگر تلاش کند و در زمینه‌های مختلف به موفقیت‌هایی برسد، باز هم نتوانسته است از اصل و هستی خود جدا شود. مثل موجی که به سطح آب می‌رسد، اما هرگز از دریا خارج نمی‌شود و همواره به آب وابسته است.