شمارهٔ ۱۲۷
هوش مصنوعی: این دو بیت نشان‌دهنده‌ای احساس عمیق و دردناک شاعر است. او با اشاره به اینکه صدای ناله‌اش مانند آبی در چشمه خورشید جاری شده و زمین را خشک کرده، بیان می‌کند که ناله‌اش مانند سیلابی قادر است کوه‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. به طور کلی، شاعر از قدرت احساسات و ناله‌های درونی خود سخن می‌گوید که می‌تواند تأثیرات عظیمی بر محیط داشته باشد.
آه گرمم چشمه خورشید را بی آب کردناله خارا گدازم، کوه را سیلاب کرد
هوش مصنوعی: این شاعر به شدت از درونیات و احساسات خود دچار درد و اندوه است. او می‌گوید که دردی عمیق در وجودش وجود دارد که می‌تواند تأثیر زیادی بر окружающее او داشته باشد. به گونه‌ای که ناامیدی او باعث می‌شود که حتی چشمه‌های خورشید، که نماد زندگی و انرژی هستند، خشک شوند. همچنین، ناله‌های او می‌تواند به قدری قوی باشد که باعث شود کوه‌ها نیز تحت تأثیر قرار بگیرند و دچار طغیانی وحشتناک شوند.