شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و به یاد روزهایی می‌افتد که عشق او کاملاً خالص و بدون هیچ آسیب و دلیلی برای غم بوده است. آب به دور لعل او می‌چرخد و یاد حلوای لب او، که خوشمزه و بدون هیچ کسالت و مشکلی بوده، در ذهنش زنده می‌شود.
آب میگردد بدور لعل او از دود خطیاد آن روزی که حلوای لبش بی دود بود؟!
هوش مصنوعی: آب به دور دندان‌های او می‌چرخد، در حالی که یاد روزهایی را زنده می‌کند که لب‌هایش بدون هیچ غمی شیرین و خوشمزه بودند.