شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده احساسات عمیق و ضعف شاعر است. شاعر به گونه‌ای توصیف می‌کند که نگاهش از بین پرده‌ی چشمش خارج نمی‌شود و این نشان‌دهنده‌ی ناتوانی و تسلیم او در برابر عشق یا عشق‌ورزی است. احساسات او به حدی عمیق است که نزدیک‌ترین چیزها به او نیز از دسترسش خارج شده‌اند.
رسیده ضعف بجایی که همچو پنجه بطنگه ز پرده چشمم برون نمیآید
هوش مصنوعی: به جایی رسیده‌ام که ضعف و ناتوانی‌ام به حدی است که دیگر نمی‌توانم حتی با چشم‌هایم به دنیای بیرون نگاه کنم. به نوعی، احساس می‌کنم که مانند پنجه‌ای در دام افتاده‌ام و نمی‌توانم از آن خارج شوم.