شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: این دو بیت نشان‌دهنده‌ی ناامیدی و تردید شاعر از توانایی خود در برابر مشکلات و چالش‌هاست. او به نوعی خود را با سگی دیوانه مقایسه می‌کند که در تلاش است، اما به نظر می‌رسد که امید و انرژی او به پایان رسیده است. شاعر به طولانی شدن این وضعیت اشاره دارد و از وضعیت نامساعد خود ابراز نارضایتی می‌کند.
نفست از طول امل چند بود در تک و تاز؟مرس این سگ دیوانه کنی از چه دراز!؟
هوش مصنوعی: چقدر از آرزوها و امیدهای طولانی‌ات زمان می‌برد؟ چرا این دیوانه‌وار، در فراق و انتظار، مدت زمان زیادی را سپری می‌کنی؟