شمارهٔ ۲۲۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از حسرت و آرزوهایی صحبت می‌کند که به شدت او را تحت تأثیر قرار داده و به نوعی جنون کشیده است. احساسات عمیق و دردناک او ناشی از یک اشتیاق بی‌پایان و ناکامی در رسیدن به آنچه می‌خواهد، نشان داده شده است.
دوید چشم، ز بس حسرت نگاه کشیدمرسید مشق جنون، بسکه مد آه کشیدم
هوش مصنوعی: چشمانم به شدت در جستجوی چیزی دوید، به خاطر آرزوهایی که در دل دارم. آنقدر دل‌تنگ و حسرت‌زده بوده‌ام که حالا در حال نوشتن احساسی دیوانه‌وار هستم، چون در دلم پر از آه و اندوه است.