شمارهٔ ۲۶۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ارادت و عشق به یک دوست خاص می‌پردازد. شاعر به این دوست به عنوان کسی که در دو جهان (مادی و معنوی) شناخته شده است، اشاره می‌کند و خود را در مقابل او خاضع و گدا می‌داند. جهان به نوعی در خدمت اوست و شاعر به تمجید از مقام و عظمت این دوست می‌پردازد.
به دوست روی دو عالم تو آشنای که‌ایجهان گدای در اوست، تو گدای که‌ای؟!
هوش مصنوعی: تو با دو عالم، یعنی دنیا و آخرت، آشنا هستی و دوست داری. اما بگذار بپرسم، ای گدای جهان، تو چه کسی هستی که در این دنیا، گدای آن دوستی؟