شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: شعر به حالتی از غم و اندوه اشاره دارد که زمان کوچ فرا رسیده و دل را به درد و بی‌پناهی دعوت می‌کند. همچنین به گذر عمر و نارسایی آن می‌پردازد و از آن می‌خواهد که پس از این، آه و ناله را بپذیرد.
شد وقت کوچ کوچ، بنال ای دل حزینشد عمر پوچ، پوچ بکش آه بعد از این
هوش مصنوعی: وقت رفتن فرا رسیده است، ای دل غمگین، ناله کن. عمر بیهوده گذشت و حالا به فکر آینده باش و آهی بکشان.