غزل شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس ناامیدی و فقدان شادمانی در زندگی می‌پردازد. شاعر اذعان می‌کند که دیگر نشانه‌ای از خوشی و راحتی باقی نمانده و از دوران گذشته که بهار عافیت نامیده می‌شود، چیزی به یادگار نمانده است. او از آشناها و دوستان فاصله گرفته و به این نتیجه رسیده که وفاداری و دوستی واقعی وجود ندارد. غم و اندوه بر زندگی‌اش سایه افکنده و به طور کلی از زندگی و بخت خود احساس ناامیدی می‌کند. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که دیگر جایی برای خوش‌دلی و امید در زندگی‌اش باقی نمانده است.
کار گیتی را نوائی مانده نیستروز راحت را بقایی مانده نیست
هوش مصنوعی: در کارهای دنیا، دیگر صدایی وجود ندارد و روزهای آرامش دیگر دوام و بقایی نخواهند داشت.
زان بهار عافیت که‌ایام داشتیادگار اکنون گیایی مانده نیست
هوش مصنوعی: آن بهار خوشی که روزگاری بود و نشان آن باقی مانده، حالا هیچ نشانه‌ای از آن گیاهان سرسبز و زندگیبخش باقی نمانده است.
وحشتی دارم تمام از هرکه هستروشنم شد کآشنایی مانده نیست
هوش مصنوعی: من از هر کسی که مرا میشناسد به شدت میترسم، زیرا دیگر از ما هیچ آشنایی باقی نمانده است.
دل ازین و آن گریزان می‌شودزانکه داند باوفایی مانده نیست
هوش مصنوعی: دل از این چیزها و آن چیزها دوری می‌کند زیرا میداند که دیگر وفایی باقی نمانده است.
زنگ اندُه گوهر عمرم بخوردچون کنم که‌اندُه زدایی مانده نیست
هوش مصنوعی: غم و اندوه زندگیام را چون زنگی خورده است، دیگر چه کنم که چیزی از عمرم باقی نمانده است.
کوه آهن شد غمم وز بخت مندر جهان آهن ربایی مانده نیست
هوش مصنوعی: غم من به اندازهای سنگین و بزرگ شده که انگار تبدیل به کوهی از آهن شده است و از بخت بد من در این جهان، هیچ چیزی برای جلب توجه و زیبایی باقی نمانده است.
با عنا می‌ساز خاقانی از آنکخوش دلی امروز جایی مانده نیست
هوش مصنوعی: خاقانی میگوید که دیگر جایی برای خوش‌دلی و شادمانی باقی نمانده است و او خود را مشغول به آرامش و زیباییها می‌کند.