غزل شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عشق و غمش می‌پردازد. شاعر از غرامتی که به خاطر عشق خود می‌بیند صحبت می‌کند و نسبت به قضا و قدر ابراز نگرانی می‌کند. او به معشوقه‌اش می‌گوید که غمزه‌هایش نباید به مانند شمشیر عمل کند و نباید بگذارد که ترس از دشمنان بر او غلبه کند. همچنین، شاعر در دفاع از خود و عشقش می‌گوید که هیچ بدی درباره معشوقه‌اش نگفته و تنها خداوند می‌تواند بر این مدعا شاهد باشد. او تأکید می‌کند که زیبایی و ناز معشوقه‌اش نباید باعث دوری شود و در پایان، از دیگری می‌خواهد که محبت را حفظ کنند، حتی اگر در گذشته خطایی بوده باشد.
طره مفشان که غرامت بر ماستطیره منشین که قیامت برخاست
هوش مصنوعی: موهای خود را پریشان نکن که هزینهاش بر گردن ماست و آرامش خود را از دست نده که روز قیامت فرا رسیده است.
غمزه بر کشتن من تیز مکنکان نه غمزه است که شمشیر قضاست
هوش مصنوعی: به من با چشمان زیبا و ناز نگاه نکن، چون این نگاه زیبا، دلربا نیست؛ بلکه برانداز و سرنوشت من را رقم میزند.
بس که از خصم توام بیم سر استبر سر این همه خشم تو چراست
هوش مصنوعی: به خاطر ترس از دشمنی تو، مواظب سرم هستم، اما نمیدانم چرا باید این همه خشم داشته باشی.
گر عتابی ز سر ناز برفتمرو از جای که صحبت بر جاست
هوش مصنوعی: اگر به خاطر ناز و لحن ملایم کسی از تو ناخوشنود شود، از آنجا دور نشو، چرا که گفتوگو و ارتباط با همدیگر بسیار ارزشمند است.
گفتِ بیهوده بر انگشت مپیچبر کسی کو به تو انگشت نماست
هوش مصنوعی: اگر کسی به تو اشاره می‌کند یا تو را زیر نظر دارد، بیجهت خودت را نپیچان و نگران نکن.
هیچ بد در تو نگفتم باللهخود خیال تو بر این گفته گواست
هوش مصنوعی: من هیچ چیز بدی در مورد تو نگفتم و به خدا قسم که فقط تصور تو بر این گفتهام شاهد است.
این قدر گفتم کان روی چو گلبستهٔ دیدهٔ هر خس نه رواست
هوش مصنوعی: من بارها گفتهام که زیبایی تو مثل گل، نباید در برابر نگاه چشمهای هر غافلی نمایان شود.
من همانم تو همان باش به مهرکه همه شهر حدیث تو و ماست
هوش مصنوعی: من و تو، هر دو باید با محبت و عشق باشیم، زیرا تمام سخنان و داستانهای این شهر دربارهی ما و عشقمان است.
بنده خاقانی اگر کرد گناهعذر آن کرده به جان خواهد خواست
هوش مصنوعی: من، بنده خاقانی، اگر خطایی کردهام، به جان خود میخواهم عذرخواهی کنم.