غزل شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درد و رنج عشق و هجران است. شاعر به طور مکرر تلاش می‌کند تا محبوبش را به خود جذب کند، اما هر بار ناکام می‌ماند. او از دل شکسته‌اش می‌گوید که چگونه برای وصال محبوبش به سختی و زحمت افتاده، اما هرگز موفق نشده است. او حتی وسایلی را برای جلب توجه محبوب به کار می‌گیرد، اما هیچ‌کدام موثر واقع نمی‌شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که محبت او هرگز پذیرفته نخواهد شد و این حس ناامیدی و شکست را به تصویر می‌کشد.
بس لابه که بنمودم و دل‌دار نپذرفتصد بار فغان کردم و یک بار نپذرفت
هوش مصنوعی: من بارها و بارها به دلدارم گفتم و از او امید کمک داشتم، اما او هیچگونه پاسخی نداد. هر بار که فریاد زدم و از او درخواست یاری کردم، او هیچگاه دعای مرا قبول نکرد.
از دست غم هجر به زنهار وصالشانگشت زنان رفتم و زنهار نپذرفت
هوش مصنوعی: از شدت غم و دوری او، به درگاهش شتافتم و خواستم که به من رحم کند، اما او از پذیرش من خودداری کرد.
گه سینه ز غم سوختم و دوست نبخشودگه تحفه ز جان ساختم و یار نپذرفت
هوش مصنوعی: گاه از شدت اندوه، سینهام سوخت و محبوبم مرا معاف نکرد. و گاه برای او از جان خود هدیهای درست کردم، اما یار آن را نپذیرفت.
بس شب که نوان بودم بر درگه وصلشتا روز مرا در زد و دیدار نپذرفت
هوش مصنوعی: شبهای زیادی را به انتظار در درگاه وصالش گذراندم، تا اینکه روزی به در زدم و نتوانستم دیدار او را حاصل کنم.
گفتم که به مسمار بدوزم در هجرشبسیار حیل کردم و مسمار نپذرفت
هوش مصنوعی: گفتم که با میخ او را به یاد او به چیزی متصل کنم، اما در جداییاش تلاشهای زیادی کردم و آن میخ نپذیرفت.
بر دشمن من زر به خروار برافشاندوز دامن من دُر به انبار نپذرفت
هوش مصنوعی: دشمن من به مقدار زیاد طلا و ثروت به پا میریزد، اما هیچ چیز از دامن من به انبار نمیرسد.
پذرفت مرا اول و رد کرد به آخرهان ای دل خاقانی پندار نپذرفت
هوش مصنوعی: در ابتدای کار کسی مرا پذیرفت، اما در پایان مرا رد کرد. ای دل خاقانی، این را به یاد داشته باش که هیچ چیزی را کامل نپذیری!