غزل شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم و ناراحتی ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید و تأثیر آن را بر حال و روز خویش بیان می‌کند. او اشاره می‌کند که عقلش به خاطر غم عشق در حال از دست دادن است و حتی باد به عشق معشوقش در حال خطر است. شاعر می‌گوید که در غم معشوق، آرامش و راحتی از او دور می‌شود و به هر گوشه‌ای که می‌رود، فتنه و آشوب به دنبال اوست. او علاقه‌اش به وصال معشوق را با تمام وجودش ابراز می‌کند و حتی اگر به قیمت از دست دادن خود باشد، راضی است. با وجود اینکه در اینجا از عشق و دلتنگی‌اش صحبت می‌کند، در حضور معشوق تنها به ارزش‌های مادی فکر می‌کند. در نهایت، حال و روزش به گونه‌ای است که حس می‌کند از زندگی و عشقش جدا شده و حالش مانند حکایتی نگران‌کننده و پریشان است.
عقل ز دست غمت دست به سر می‌رودبر سر کوی تو باد هم به خطر می‌رود
هوش مصنوعی: عقل و هوش من تحت تاثیر غم تو از دست می‌رود و با وجود این، حتی باد هم که از سر کوی تو میگذرد به خطر میافتد.
در غم تو هر کجا فتنه درآمد ز درعافیت از راه بام، زود به در می‌رود
هوش مصنوعی: هر جا که درد و دل تو باشد و فتنهای به وجود آید، آرامش و راحتی به سرعت از راه دور می‌شود.
از تو به جان و دلی مشتریم وصل راراضیم ار زین قدر بیع به سر می‌رود
هوش مصنوعی: من به خاطر تو و از عمق جانم به دنبال وصال تو هستم و اگر این معامله به اینجا برسد که بیوصالی به پایان برسد، باز هم راضیام.
گرچه من اینجا حدیث از سر جان می‌کنمنزد تو آنجا سخن از سر و زر می‌رود
هوش مصنوعی: هرچند من در اینجا از دل و احساسات خود صحبت میکنم، اما تو در آنجا به مباحث مادی و دنیوی مشغولی.
جان من از خشک و تر رفته چو سیم است لیکشعر به وصف توام چون زر تر می‌رود
هوش مصنوعی: جان من از شدت غم و شادی به سیمی بدل شده است، اما شعر من درباره تو مانند طلا به زیبایی میدرخشد.
نیستی آگه ز حال کز صف عشّاق توحالِ چو خاقانی‌ای زیر و زبر می‌رود
هوش مصنوعی: تو از حال و روز کسانی که عاشق تو هستند بیخبری و نمیدانی که حالشان مانند حال خاقانی در دگرگونی و تلاطم است.