غزل شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از بیداری و بینش جدید خود در صبح سخن می‌گوید که مانند پرواز مرغان صبح‌گاهی بوده است. او به خوشی و خوشبختی ناشی از این روشنگری اشاره می‌کند و از عشق به عنوان ندایی که موفقیت‌های جدیدی را به ارمغان می‌آورد، نام می‌برد. همچنین به وجود یک معلم یا پیر دانا اشاره می‌کند که راهنمای او در این مسیر است. در نهایت، شاعر با دعوت به رها شدن از دنیای مادی، بر اهمیت عشق و شناخت واقعی تأکید می‌کند.
آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبح‌گاه دلم تیز پر گشاد
هوش مصنوعی: در زمانی که روشنی صبح آغاز شد و افکارم را گسترش دادم، آن پرنده صبح‌گاهی در دلم با شتاب پرواز کرد.
دولت نعم صباح کن نو عروس‌وارهر هفت کرده بر دل من هشت در گشاد
هوش مصنوعی: خوشبختی و سعادت به من روی آورده است، مانند یک عروس زیبا که با شادی و طراوت به زندگیام آمده است. هرچه در دل داشتم، اکنون به سرعت و به شکل شگفتانگیزی گشوده شده است.
وان پیر کو خلیفه کتاب دل من استچون صبح دید سر به مناجات برگشاد
هوش مصنوعی: آن پیر، که نماینده و خلیفه دل من است، وقتی صبح را دید، به راز و نیاز و مناجات مشغول شد.
مرغی که نامه آور صبح سعادت استهر نامه‌ای را که داشت به منقار سر گشاد
هوش مصنوعی: پرندهای که مژده صبح خوشبختی را به ارمغان آورده، هر پیامی را که داشت با منقار خود به من رساند.
پیکی که او مبشر درگاه دولت استدر بارگاه سینهٔ من رهگذر گشاد
هوش مصنوعی: پیامبری که خبر خوش از درگاه قدرت می‌آورد، در باطن من مسیری را باز کرد و وارد شد.
هر پنجره که تنگترش دید رخنه کردهر روزنی که بسته‌ترش یافت برگشاد
هوش مصنوعی: هر بار که به نظر میرسد راهی برای ورود به یک فضایی وجود ندارد، در حقیقت میتوان راههایی جدید پیدا کرد. اگرچه برخی فضاها به نظر بسته میآیند، اما همیشه امکان باز شدن و دست یافتن به آنها وجود دارد.
آمد ندای عشق که خاقانی الصبوحکز صبح بینش تو فتوحی دگر گشاد
هوش مصنوعی: ندای عشق فرارسیده است؛ خاقانی می‌گوید صبحی دیگر از بینش تو گشایش و روشنی تازهای حاصل شد.
بی‌سیم و زر بشو تو و با سیم‌بر بسازکز بهر تو صبوح دوصد کیسه زرگشاد
هوش مصنوعی: آزاد و بیخیال باش و زندگی را به شیوهای آسان و دلپذیر بگذران، زیرا به خاطر تو، شبهای پر از جمال و ثروت فراهم شده است.