غزل شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف ستم و بدخویی معشوق می‌پردازد و از او به عنوان بدترین و بدجنس‌ترین موجود یاد می‌کند. شاعر با ابراز ناامیدی از جفاجویی معشوق، از او می‌خواهد که دست از اتهام بردارد. او به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در نزدیکی او، دیگران در تاریکی و بدی قرار دارند. شاعر به گناه خود در وابستگی به معشوق اشاره می‌کند و باور دارد که این وابستگی به شدت دردآور است. او در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که با وجود درد و رنج، عشق به معشوق از دیگران بالاتر و خاص‌تر است.
بر سر من نامده است از تو جفاجوی‌تردر همه عالم توئی از همه بدخوی‌تر
هوش مصنوعی: در تمام دنیا، هیچکس به اندازه تو برای من بدرفتار نیست و هیچکس بدتر از تو به من آسیب نزده است.
گیر که من نیستم هم ز خود انصاف دهتا به جهان کس شنید از تو جفاجوی‌تر
هوش مصنوعی: دقت کن که من دیگر نیستم، اما از خودت انصاف بده. آیا در کل دنیا کسی را پیدا میکنی که بیشتر از تو به دنبال ظلم و بدی باشد؟
هستی خورشید حسن لاجرم از وصل توهرکه به نزدیک‌تر از تو سیه روی‌تر
هوش مصنوعی: خورشید زیبایی حتماً از پیوند توست؛ هر کسی که به تو نزدیک‌تر باشد، سیاهروتر و بدبختتر است.
گفتم هستی چو گل هم خوش و هم بی‌وفالیک نگفتم که هست گل ز تو خوشبوی‌تر
هوش مصنوعی: گفتم که مثل گل هستی؛ هم زیبا و خوشایند هستی و هم بیوفا. اما نگفتم که بوی گل از وجود تو خوشتر است.
بود گناه من آنک با تو یگانه شدمنیست مرا ز آب چشم هیچ گنه‌شوی‌تر
هوش مصنوعی: گناه من این است که با تو یکی شدم، اما از اشکهایم هیچ گناهی بزرگتر نیست.
تا دل من سوی توست بارگه صبر منهست به کوی عدم بلکه از آنسوی‌تر
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل من به سوی تو میتپد، صبر و تحمل من ادامه دارد. حتی اگر در دنیای عدم و دورتر از آن هم باشم، این احساس پایدار خواهد ماند.
در صف عشاق تو کمتر خاقانی استلیک به وصف تو در، اوست سخنگوی‌تر
هوش مصنوعی: در میان عاشقان تو، خاقانی کمتر یافت میشود، اما وقتی به تو می‌رسد، او بهترین و تواناترین سخنگوست.