غزل شمارهٔ ۲۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و دردهایی که از عراق و جدایی یارانش به دوش می‌کشد، سخن می‌گوید. او به سوزش دل و زخم‌های ناشی از جدایی و غم‌های عمیق اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که سوز و تب‌ها و گریه‌ها به او تلفیق شده و او با دلی خونین و چهره‌ای خاکی، این دردها را تحمل می‌کند. همچنین، حسرت و یاد یاران از دست رفته، غم بیشتری به او می‌دهد و در نهایت از تباهی و زخم‌های روحی خود در رنگ و بوی زندگی سخن می‌گوید.
ما از عراق جان غم آلود می‌بریموز آتش جگر دل پُر دود می‌بریم
هوش مصنوعی: ما از عراق با دلهایی پر از مشکلات و غم به اینجا آمدهایم و با درد و رنجی که در دل داریم، زندگی میکنیم.
در گریهٔ وداع تذروان کبک لبطاووس‌وار پای گل‌آلود می‌بریم
هوش مصنوعی: در لحظه وداع، مثل کبک که در حال گریه است، با حالتی لطیف و دلنواز و پای گل‌آلود، به سوی آینده قدم میگذاریم.
شب‌ها ز بس که سوزش تب‌ها همی کشیملب‌ها کبود و آبله فرسود می‌بریم
هوش مصنوعی: شب‌ها به خاطر حرارت تبهایی که داریم، لبهایمان کبود و آماس کرده شدهاند و در حال رنج بردن هستیم.
داریم درد فرقت یاران گمان مبرکه‌اندوهِ بود یا غمِ نابود می‌بریم
هوش مصنوعی: ما در حال تحمل درد جدایی از دوستان هستیم، پس گمان نکن که این احساس فقط به خاطر اندوه یا غم نابودکننده است.
یاری ز دست رفته غم کار می‌خوریممایه زیان شده هوس سود می‌بریم
هوش مصنوعی: ما از دست دادن یاری، اندوهی را تجربه می کنیم و آرزوی آنچه را که از دست دادهایم، به ما آسیب میزند؛ در حالی که به دنبال سودی هستیم که در واقع به ضرر ما تمام شده است.
خونین دلی به صبر سر اندوده وز سرشکخاکین رخی چو کاهِ گل‌اندود می‌بریم
هوش مصنوعی: دل شکستهای دارم که با صبر خود را پوشاندهام و بر اثر اشکهایم، صورتم مانند گل کاهی شده است. حالا به این وضعیت ادامه میدهم و زندگی را پیش میبرم.
گل درد سر برآورد و ما درد سر چو گلدیر آوریم و زحمت خود زود می‌بریم
هوش مصنوعی: گلی که به زحمت و درد سر روییده است، به راحتی برداشت میشود. ما اما مانند گل، دیر به زحمت خود میرسیم و زود نتیجهی کارمان را میچینیم.
گفتی چو می‌برید ز بغداد زادِ راهصد دجله خون که دیده به پالود می‌بریم
هوش مصنوعی: گفتی وقتی که از بغداد بیرون میرویم، به راهی میافتیم که صدها دجله خون به ما دیده خواهد شد.