غزل شمارهٔ ۳۱۵
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از عشق و شوق دیدار محبوب سخن می‌گوید. او احساسات عمیق خود را بیان کرده و ابراز می‌کند که چقدر آرزو دارد محبوب را ببیند و زیبایی‌اش را در خاطرش نقش ببندد. شاعر همچنین به خستگی و درد حاصل از دوری اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر محبوب به او نزدیک شود، تمام غم‌ها و رنج‌هایش به فراموشی سپرده می‌شود. مضمون اصلی اشعار، عشق و آرزوی وصال است.
درآ تا سیل بنشانم ز دیدهگهر در پایت افشانم ز دیده
هوش مصنوعی: من میخواهم اشکهایم را با چنین طوفانی در دلت بزنم و جواهرهای آن را به پای تو نثار کنم.
بیا از گرد ره در دیده بنشینکه گرد راه بنشانم ز دیده
هوش مصنوعی: بیا در کنار راه بنشین که من غبار آن را از چشمانم برمیدارم و میزدایم.
مگردان سر ز من تا خون چشممسوی دل باز گردانم ز دیده
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که سرم را برای تو به جان بگذارم تا اشکهایم را به سوی قلبم بازگردانم و از چشمانم بریزم؟
چنان بر دیده بندم نقش رویتکه نقش خلد برخوانم ز دیده
هوش مصنوعی: چنان روی تو را بر چشمانم میزنم که تصویر بهشتی را از دیدهام میخوانم.
گه از بازوی و ران سازم کنارتگهی بازوی خون رانم ز دیده
هوش مصنوعی: گاهی اوج محبت و توانایی خود را برای تو به نمایش میگذارم و گاهی نیز از دل شکسته و دردهایم اشک میریزم.
چو آئی سوی خاقانی دم نزعبه دید تو دَوَد جانم ز دیده
هوش مصنوعی: وقتی که به سوی خاقانی میآیی، در لحظهای که جانم در حال خروج است، به دیدن تو اشک به چشمانم میآید.