غزل شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: در این بیت‌های شعری، شاعر از خداوند درخواست رحمت و روشنی می‌کند. او به شب تار اشاره می‌کند و از صبحی که در حال ظهور است حرف می‌زند. شاعر به زیبایی و طیبتی که در صبح وجود دارد اشاره می‌کند و از آن به عنوان نمادی از نشانه‌های الهی یاد می‌کند. همچنین، او به مفهوم زخم‌ها و رنج‌های انسانی اشاره کرده و بیان می‌دارد که آرامش و رشد روحی انسان با خون و درد همراه است. در نهایت، شاعر به وضعیت اسفناک انسان اشاره می‌کند و به نحوی از اوضاع غم‌انگیز بشریت سخن به میان می‌آورد.
یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحمحتی تجلی الصبح لی فی‌الساترین المُعْلَم
هوش مصنوعی: ای پروردگار، شب تاریکی فراگیر شده است و من بارها درخواست رحمتی از تو کردهام تا صبح روشن با نور خود به من نمایان شود و پردهها را کنار بزند.
جام صبوحی ده قوی چون صبح بنمود از نویبوئی چو باد عیسوی رنگ چو اشک مریمی
هوش مصنوعی: به من جامی از شراب عطا کن که بوی آن مانند صبح نو باشد و چون نسیم عیسی روحافزا باشد. رنگش نیز شبیه اشک مریم است.
هات من الدن دما فاشرب هنیا فی‌الملافالنفس من قبل الصبی ربت جنانا بالدم
هوش مصنوعی: این بیت به ما میگوید که از دنیا و زندگی چه شیرینیهایی میتوانیم بچشیم و در جمع لذت ببریم، زیرا زندگی پیش از آن که به سن بلوغ برسیم، با اتفاقات و تجربیات ارزشمندی شکل گرفته و پرورش یافته است. بنابراین، باید از لحظات خوش زندگی در این جمعها بهرهمند شویم.
خون خورده‌ای نُه مه پسر خون رزان می‌خور دگرکاین آدمی را آبخور خون است مسکین آدمی
هوش مصنوعی: تو به یاد درد و رنج‌های بیپایان خود نشستهای و آنقدر از مصائب زندگی زخم خورده‌ای که گویی تنها برای خوردن غم و اندوه به این دنیا آمدهای. این انسان، به خاطر خون و زخمهایی که برخود دارد، نیازمند مایعی است که روانش را آرام کند، ولی چه بد که این مایعات همان خون و رنج و اندوه است.