غزل شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش زیبایی و جاذبه معشوق می‌پردازد. شاعر از نور و زیبایی چهره معشوق صحبت می‌کند که مانند شمعی در دل تاریکی می‌درخشد. او معشوق را صید دام زیبایی و عشق می‌داند و به تاثیر عمیق او بر وجود خود اشاره می‌کند. احساسات عشق و دلتنگی در اشعار مشهود است و شاعر از فقدان معشوق و لذت‌های وصال یاد می‌کند. در نهایت، احساسات عمیق و راز و نیاز شاعر با معشوق، نشان‌دهنده اهمیت و زیبایی حضور او در زندگی‌اش است.
از روی تو فروزد شمع سرای عیسیوز عارض تو خیزد نور شب تجلی
هوش مصنوعی: از زیبایی و حضور تو، روشنایی شمع در خانه عیسی میتابد و چهرهی تو مثل نوری است که شب را روشن می‌کند و تجلی مییابد.
ای صید دام حسنت شیران روز میدانوی مست جام عشقت مردان راه معنی
هوش مصنوعی: ای شکار زیبایی تو مانند شیران در میدان نبرد و تو مست جام عشق خود، مردان حقیقت را وادار به درک عمیق میکنی.
آتش پرست رویت جان هزار زردشتبسته‌یْ صلیب زلفت عقل هزار عیسی
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبا و جذاب تو همچون آتش است که جان هزار زردشت را به خود مشغول کرده و زلفهای پر پیچ و تاب تو عقل هزار عیسی را تحت تأثیر قرار داده است.
رضوان به روت دیده این تیره خاکدان راگفت اینْت خوب جائی، خوشتر ز خلد مأوی
هوش مصنوعی: رضوان، فرشته بهشت، که زیباییهای بهشت را میبیند، وقتی به زمین نگاه می‌کند و به چهرهات مینگرد، میگوید: این خاکی که تو در آن هستی، جایی زیبا و دلنشینتر از باغهای بهشت است.
هر دل که رَخت نُزهت در باغ رویت آورددارد چراگه جان در زیر شاخ طوبی
هوش مصنوعی: هر دلی که به باغ زیبا و دلانگیز زلف تو قدم بگذارد، جانش را در سایه درخت طوبی پیدا می‌کند.
ای بی‌نمک به هجران خوش کن به وصل عیشمدانی مزه ندارد بی‌تو ابای دنیی
هوش مصنوعی: ای عزیز، در جداییات خوش باش، زیرا در وصال تو لذتی نیست. زندگی بدون تو هیچ جذابیتی ندارد.
آن نیم جان که با من، بگذاشت دست هجرتدر پای تو فشاندم، کردی قبول یا نی
نیم جانی که هجران تو برایم گذاشته بود، به پایت ریختم؛ [نمیدانم] پذیرفتی یا نه.
جان و دلم ز شوخی هر دو چو درربودیخاقانی از خجالت با تو نکرد دعوی
هوش مصنوعی: خاقانی با تمام دل و جان به عشق تو دل باخت، هرچند که به خاطر وصلت با تو، خوشبختی نصیبش نشد.