شمارهٔ ۱۳۳ - مطلع دوم
هوش مصنوعی: مجموعه‌ای از احساسات درد و غم در اثر عشق در این شعر به تصویر کشیده شده است. شاعر با تصاویری مانند "مو" و "دندان" نشان می‌دهد که چگونه غم و جفا به روح و جسم او آسیب رسانده‌اند. او همچنین به حرارت و آتش عشق اشاره می‌کند که زندگی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داده است. باوجود همه این دردها، شاعر تأکید می‌کند که وجود محبوبش باعث خوشحالی او می‌شود. در نهایت، نام بردن از "امام" و "همام" به بعد معنوی و امیدواری در زندگی و عشق اشاره دارد.
با آنکه به موی مانم از غمموئی ز جفا نمی‌کنی کم
هوش مصنوعی: با اینکه غم و اندوه مانند موهای من را پر کرده است، اما تو از روی بدی و ظلم هنوز هم بر من کملطفی نمی‌کنی.
دندان نکنی سپید تا لباز تب نکنم کبود هر دم
هوش مصنوعی: برای اینکه لبهایم کبود نشوند و تب نکنند، دندانهایت را اگر سفید نکنید، هر لحظه در خطر هستم.
گر گونهٔ غمگنان ندارمزان نیست که هستم از تو خرم
هوش مصنوعی: اگر چهرهٔ غمگینان را ندارم، این به این معنا نیست که من از تو شادمان نیستم.
دانی ز چه سرخ رویم؟ ایراکبسیار دمیدم آتش غم
هوش مصنوعی: میدانی چرا رنگم سرخ است؟ زیرا به خاطر غمهای زیادی که دارم، آتش در دلام زبانه کشیده است.
از جور تو آفتاب عمرمبالای سر آمده است ارحم
هوش مصنوعی: از سختی و ظلمی که تو به من روا داشتهای، دوران عمرم در بالای سرم مانند آفتاب درخشان است. ای کاش رحم کرده و مرا از این وضعیت رهایی بخشی.
خاقانی را به نیش مژگانبس کز رگ جان گشاده‌ای دم
هوش مصنوعی: خاقانی را با مژگان زیبایت به درد آوردی، تا جایی که از جان خود هم پشیمان شدهام.
در خاطر او ز آتش و آبعشق تو سپه کشد دمادم
هوش مصنوعی: در ذهن او عشق تو مانند آتش و آب در حال افروختن و جاری شدن است و همواره احساساتش را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
زان آتش و آب رست سرویکز فیض بهاء دین کشد نم
هوش مصنوعی: از آن آتش و آب، درختی بلند و سرسبز به وجود آمده که از لطف بهاء دین رطوبت میگیرد.
مصباح امم امام اکملمفتاح همم همام اکرم
هوش مصنوعی: چراغ ملتها، امامی کامل است و کلید آرزوها و هدفهای بزرگ، شخصی با ارزش و کریم میباشد.