رباعی شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، خاقانی از گم شدن دل و جان خود سخن میگوید و به بیاعتمادی به جهان و سرنوشت اشاره میکند. او معتقد است که هر چیزی که توسط بخت و فلک به دست میآید یا بیارزش است یا سرشار از تلخی و ناامیدی.
گم شد دل خاقانی و جان بر دویَک استوز غدر فلک خلاص را هم به شک است
هوش مصنوعی: دل خاقانی ناامید و سرگردان است و اوضاع ناگوار به حدی رسیده که او حتی در مورد نجات از شر روزگار نیز تردید دارد.
هر مائدهای که دستساز فلک استیا بینمک است یا سراسر نمک است
هوش مصنوعی: هر چیزی که آسمان میآفریند یا بیارزش است یا طعم تلخی دارد یا کاملاً از تلخی پر شده است.