رباعی شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و دلتنگی خود صحبت می‌کند. او به دنبال وفا و همراهی از دیگران است، اما گم شده و در جستجوی راهنمایی است. اشاره به مرد ختایی که در بلخ چراغی روشن می‌کند، نمادی از تلاش او برای پیدا کردن آشنایی و ارتباط مجدد با دیگران است.
مسکین دلم از خلق وفائی می‌جستگمره شده‌بود، رهنمائی می‌جست
هوش مصنوعی: دل بیچارهام به دنبال وفای مردم بود و گمگشته، به دنبال راهنمایی میگشت.
مانندهٔ آن مرد ختائی که به بلخبرکرد چراغ و آشنائی می‌جست
هوش مصنوعی: شبیه آن مرد چینی که به بلخ آمده بود تا چراغی روشن کند و دوستان و آشنایانش را پیدا کند.