رباعی شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و از تاثیر مثبت آن بر روح و جان می‌گوید. او سوال می‌کند که چگونه می‌توان با وجود شیرینی و حیاتبخشی معشوق، حس تب و درد در دل داشت. به عبارتی، معشوق مانند کلام مسیحا است و نباید هیچ نوع درد و رنجی در وجود او وجود داشته باشد.
معشوق ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
هوش مصنوعی: عشق من با لبهایش از آب حیات میچشد و آتش شوق را در دل من برافروخته، اما چرا این آتش از او دور نمیشود؟
آن را که ز لب دم مسیحا خیزدآخر به چه زَهره تب در او آویزد
هوش مصنوعی: آن کس که از لبانش کلامی شفا بخش و روح نواز به گوش میرسد، دیگر چگونه ممکن است دچار درد و رنج و تب شود؟