رباعی شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: خاقانی در این شعر به گم شدن عمر و صدای خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دلش به شکست می‌رود. او از سوی دیگر به یک رابطه عاریتی اشاره می‌کند و از طرف مقابل می‌خواهد که به دنبال کارهایش باشد و نسبت به عمرش نافرمانی نکند. Overall, احساس ناامیدی و اندوه از گذر زمان و ناپایدار بودن زندگی در این شعر حس می‌شود.
خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست می‌رود، سازش ده
هوش مصنوعی: عمر خاقانی بیفایده گذشت، صدای او دل را میشکند، ساز او هم به خاطر این دلشکستگی نواخته می‌شود.
جان را که تو راست از فلک عاریتیمنت مپذیر، عاریت بازش ده
هوش مصنوعی: اجازه نده به خاطر نظر دیگران و لطف آنها، جانت را که به امانت گرفتهای، از دست بدهی. بهتر است این جان را که به تو داده شده، به صاحبش برگردانی.