شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تشبیه مرغ و دواندن آن توسط ابلهی اشاره می‌کند. او می‌گوید که هدف از دوانیدن مرغ، نازک شدن آن است. سپس به وضعیت خود و انسان‌ها اشاره می‌کند که مانند مرغ‌ها، به دست روزگار در حال دواندن و کشتن هستند. به عبارتی، زندگی و حوادث آن ما را تحت فشار قرار می‌دهند و به نوعی به نابودی ما می‌انجامند.
مرغکی را وقت کشتن می‌دوانید ابلهیگفت مقصود از دوانیدنش نازک گشتن است
هوش مصنوعی: مردی بیفکر، در زمانی که مرغی را میکشتند، تصور میکرد که علت دواندن مرغ این است که گوشتش نرم و لطیف شود.
ما همان مرغیم خاقانی که ما را روزگارمی‌دواند وین دویدن را فذلک کشتن است
هوش مصنوعی: ما مانند پرندهای هستیم که در چنگال روزگار گرفتار شدهایم و این درگیری و تلاش برای فرار از مشکلات، در واقع ما را به نابودی میکشاند.