شمارهٔ ۹۱ - در رثاء دختر خویش
هوش مصنوعی: این شعر از مولوی است و در آن راوی به توصیف دیدار با دختری پرداخته که از دور می‌آید. او متوجه می‌شود که زیبایی و لذت‌ها زودگذرند و به عمق درد و رنج‌های دنیا پی می‌برد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تحمل یک محنت کافی است و نمی‌تواند از زیبایی‌ها و خوشی‌های این دنیا دل خوش داشته باشد، زیرا همواره در پس آن‌ها رنج نهفته است.
پیش بین دختر نو آمد مندید کفاتش از پس است برفت
هوش مصنوعی: دختر تازهای در پیش من آمد و من دیدم که رد پایش از پشت سرش رفته است.
تحفه‌ای تازه کآمد از ره غیبدید کاین منزل خس است برفت
هوش مصنوعی: هدیهای تازه از دنیای ن unseen به ما رسید و دیدیم که این مکان بی ارزش است و از آنجا رفت.
گهری خرد بود و نیک شناختکاین جهان بد گهر کس است برفت
هوش مصنوعی: دریایی از حکمت و درک درست وجود دارد که نشان میدهد این جهان، پدیدهای ناپایدار و بیارزش است و انسانهای دانا از آن دوری میکنند.
صورتش بست کز رسیدن اوخاطر من مهوس است برفت
هوش مصنوعی: چهرهاش چنین زیباست که وقتی او می‌رسد، دل من به شدت جذب او می‌شود و این دلباختگی باعث می‌شود که دیگر نتوانم به هیچ چیز فکر کنم و در نهایت، او از کنارم میرود.
دید در پرده دختر دگرمگفت محنت یکی بس است برفت
هوش مصنوعی: دختر دیگری را در پرده دیدم که گفت: یکی از مشکلات کافی است و رفت.