شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: این ابیات به مفهوم فریبندگی و ناپایداری دولت و قدرت اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هر کسی که به دولت و قدرت مغرور شود، می‌تواند به هلاکت برسد. قدرتی که انسان را از خاک به اوج می‌رساند، همچنین می‌تواند او را به خاک بازگرداند. به عبارتی دیگر، این شعر هشدار می‌دهد که قدرت و موفقیت، ثابت و دائمی نیستند و ممکن است به زودی زوال یابند.
هرکه را غره کرد دولت نیزغدر آن دولتش هلاک رساند
هوش مصنوعی: هرکسی که به خوشبختی و موفقیت خود مغرور شد، باید بداند که همین خوشبختی می‌تواند او را به نابودی بکشد.
خاک بر فرق دولتی که تو رااز سر خاک بر سماک رساند
هوش مصنوعی: خاک بر سر حکومتی که تو را از زمین به آسمان برده است.
نه نه صد جان نثار آن دولتکه تواند تو را به خاک رساند
هوش مصنوعی: نه، هرگز! حتی جانهای زیادی را فدای آن خوشبختی نمیکنم که تو را به ذلت برساند.
باد اگر برد خاک را بر چرخبازش از چرخ بر مغاک رساند
هوش مصنوعی: اگر باد خاک را به دور بگرداند، آن را دوباره به محلی خطرناک و عمیق میفرستد.