شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بحثی فلسفی و جدلی پرداخته که نیاز به درک عمیق از احکام و فلسفه دارد. او به تشبیهاتی می‌پردازد که برای فریب و گمراهی مردم استفاده می‌شود. به این صورت که در جدل‌ها، فلسفه به صورت پنهان عمل می‌کند و فقه با نامی متفاوت شناخته می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که افرادی با ظاهر فریبنده به گمراهی مردم می‌پردازند و با الفاظ زیبا و تحریک‌آمیز حقیقت را مخفی می‌کنند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که این کارها مانند بازی‌های کودکانه است و علم دین به راحتی می‌تواند به کفر منجر شود. او از بازی با احساسات و اندیشه‌های مردم انتقاد می‌کند و به خطرات این نوع جدل می‌پردازد.
جدلی فلسفی است خاقانیتا به فلسی نگیری احکامش
هوش مصنوعی: خاقانی به بحثی پیچیده و فلسفی پرداخته که فقط با عمیقتر فکر کردن و آگاهی از جزئیات میتوان به درک درست آن رسید.
فلسفه در جدل کند پنهانوانگهی فقه برنهد نامش
هوش مصنوعی: فلسفه به طور پنهانی در بحث و جدل شرکت می‌کند و سپس فقه، آن را به نام خود برمیدارد.
مس بدعت به زر بیالایدپس فروشد به مردم خامش
هوش مصنوعی: مس به طلا بدل می‌شود و سپس به انسانهای ناآگاه فروخته می‌شود.
دام در افکند مشعبدوارپس بپوشد به خار و خس دامش
هوش مصنوعی: او دام را به شیوهای پیچیده و هنرمندانه برمیافکند و سپس آن را با خار و علف میپوشاند تا شکارچیان نتوانند آن را ببینند.
مرغ را هم به لطف صید کنندپس ببرند سر به ناکامش
هوش مصنوعی: پرنده را نیز با محبت میگیرند و سپس سرش را به نشانه ناامیدی از او جدا می‌کنند.
علم دین پیشت آورد وانگهکفر باشد سخن به فرجامش
هوش مصنوعی: دانش دینی که به دست آوردی، در نهایت می‌تواند به کفر بینجامد اگر به نتیجهاش توجه نکنی.
کار او و تو تا گه تطهیرکار طفل است و آن حجامش
هوش مصنوعی: عمل تو و او تا زمانی که کار پاکسازی انجام شود مانند کار یک کودک است و آن فرآیند به عهده حجام است.
شکرش در دهان نهد و آنگهببرد پاره‌ای ز اندامش
هوش مصنوعی: شکر را در دهان میگذارد و سپس تکهای از بدنش را میبرد.