شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: در این ابیات بهگریزی به فریاد و ناله‌های مردم اشاره شده است. خواجه (سردمدار و صاحب‌منصبی) که تکیه‌گاهش از باد است و حالتی ناپایدار دارد، با بالش‌هایی پر از اندوه و ناامیدی روبروست. ناله‌های پراکنده خلق، نشان‌دهنده‌ی درد و رنج عمومی است که به گوش خواجه می‌رسد.
بر در خواجه از تظلم خلقبشنو آن نالهٔ پراکنده
هوش مصنوعی: به در خانهی آقا برو و صدای ناله‌های مردم را که از ظلم و ستم رنج میبرند، بشنو.
خواجه از باد تکیه‌گه کردهبالش از بالش پر آکنده
هوش مصنوعی: آقا از باد جا و مکانی برای استراحت خود فراهم کرده و بالشش را از پر پر کرده است.