شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و باورهای شاعر درباره فضل و مقام می‌پردازد. او می‌گوید که گرچه شاید در نظر برخی، او جوان و بی‌تجربه باشد، اما ارزش و فضیلت واقعی به تنهایی کافی نیست، بلکه داشتن دولت و قدرت نیز مهم است. شاعر به انتقاداتی که به او می‌شود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر کس به او طعنه بزند، این طعنه‌ها در واقع به خود آن‌ها باز می‌گردد. او به نوعی می‌گوید که مانند کوهی است که صدایش می‌تواند آنچه را شنیده است، بازگو کند، پس اگر کسی بخواهد او را سبک‌سر یا بی‌ارزش بداند، این تصویر نادرستی است.
نیست سالم دو ده ولی به سخننُه فلک یک جوان ندیده چو من
هوش مصنوعی: در دو جهان نمیتوان کسی را یافت که به اندازه من جوان و پرانرژی باشد، حتی اگر سرنوشت هم چنین فردی را نشناسد.
لیکن ار فضل هست، دولت نیستفضل بی‌دولت اسم بی‌معنی است
هوش مصنوعی: اگرچه فضیلت وجود دارد، اما بدون قدرت و توانمندی، فضیلت معنا ندارد. وقتی فضیلت بدون قدرت باشد، نامش بی‌معنی است.
گرچه طعنم زنند مشتی دونچه توان کرد؟ الجنون فنون
هوش مصنوعی: گرچه بعضی افراد بیاصل و نسب به من توهین میکنند، اما چه میتوان کرد؟ دیوانگی هنرهایی دارد.
کین نجویم گر آن دراز شودطعنه‌شان خود به عکس باز شود
هوش مصنوعی: من اگر به دنبال انتقام بروم و کارهایم طولانی شود، خودشان به نوعی به حرفهایشان پاسخ میدهند و خود را در معرض انتقاد قرار میدهند.
کان صفت کوه را تواند بودکز صدا باز گوید آنچه شنود
هوش مصنوعی: این جمله بیان می‌کند که ویژگیهای کوه این است که می‌تواند صداها را بازتاب دهد و آنچه را که میشنود، دوباره به گوش دیگران برساند.
آن صدا را تو زو چه پنداریجز گران جانی و سبکساری
هوش مصنوعی: آیا میتوانی فکر کنی آن صدا چه چیزی جز سنگینی روح و سبکی حال است؟