شمارهٔ ۱۳ - هم در ثنای او - مسعود سعد سلمان

ببرد خنجر خسرو قرار از آتش و آباگر چه دارد رنگ و نگار از آتش و آب

چو آب و آتش نرمست و تیز نیست شگفتاز آن که بودش پروردگار از آتش و آب

گرفت از آب صفاور بود از آتش نورچو آبدار شد و تابدار از آتش و آب

کند چو آتش و آب آب و آتش اندر زخماگر مخالف سازد حصار از آتش و آب

در آب و آتش هرگز نرفت جز ناکامبرون نیامد جز کامکار از آتش و آب

همی قرار نیابد چو آب و آتش از آنکه هست گوهر آن بی قرار از آتش و آب

به زخم گرم کند سرد شخص دشمن از آنکمرکبست چو طبع بهار از آتش و آب

در آب و آتش نیرنگ ها نماید صعبچو ساحران به کف شهریار از آتش و آب

سر سلاطین مسعود کآفرید و سرشتشکوه هیبت او کردگار از آتش و آب

علاء دولت و دین خسروی که حشمت اوستد به قوت عدل اقتدار از آتش و آب

به پیش گنجش مفلس بود جهان غنیاگر چه باشد پیشش بسیار از آتش و آب

هراس و هیبتش از بهر حبس فتنه همیکنند حصنی سقف و جدار از آتش و آب

شکوه او به امارت اگر درآرد سربودش رای زن و کاردار از آتش و آب

خیال جان بداندیش چون بر او گذردبه پیشش آرد نزل و نزار از آتش و آب

وگر شوند به بیداری آب و آتش مستبرد مهابت دادش خمار از آتش و آب

ز گرم و سرد جهان رأی او برون آمدزدوده ذات چو زر عیار از آتش و آب

خدایگانا در موقف مظالم توکند زمانه شعار و دثار از آتش و آب

صلابت تو نگردد ضعیف از آفت و شورسیاست تو نگردد فگار از آتش و آب

عزیمت تو دو رگ دارد از شتاب و درنگچنانکه داشت دو رنگ ذوالفقار از آتش و آب

مثال حزم تو را دست و پای از آهن و سنگلباس عزم تو را پود و تار از آتش و آب

ز مهر و کین تو ای کوه کین و مهر جهانتوانگر آمد چون کوهسار از آتش و آب

به بزم و رزم تو شاید که زاید و خیزدز خشم عفو تو سیل و غبار از آتش و آب

به جان ز خشم تو بدخواه زینهار نیافتکه یافتست به جان زینهار از آتش و آب

چو رزمگه راتف و سرشگ حمله و خویکند چو دوزخ و دریا کنار آتش و آب

به مرغزار قضا از درخت بأس و عملدو شاخ طرفه دمد برگ و بار از آتش و آب

مبارزان را بیم و امید ننگ و نبرددو جامه پوشد ناچار و چار از آتش و آب

چو آب و آتش درهم جهند خوف و رجاچو دود ابر برآید سوار از آتش و آب

تو حمله آری چو آب و آتش از چپ و راستبه ضرب و طعن برآری دمار از آتش و آب

نه آب گیرد موج نه آتش آرد جوشچو تو برون گذری بادوار از آتش و آب

خلیل آتش کوبی کلیم آب نوردچه باک داری در کارزار آتش و آب

زمین و که را پیرار لشگر تو به هندکشید و بست بساط و ازار از آتش و آب

نصیب آتش و آبش دو ساله داد امسالکه تو نصیب ندادیش پار از آتش و آب

به یک غزات که کردی و هم کنی صد سالگرفت بقعه کفر اعتبار از آتش و آب

چو بانگ موکب تو بر بساط غزو بخاستنداد گنج همه گنگبار از آتش و آب

همی گذشتند اندر مصاف هایل تویلان چون سپر جان سپار از آتش و آب

ندید ملتی سودی ز باد پیمودننیافت نیز ره آن خاکسار از آتش و آب

بماند عاجز و حیران که شد زمین و هوابه چشمش اندر چون قیر و قار از آتش و آب

سپاه تو ز پس و او در آب گنگ از پیشبه حرق و غرق چنین شد شمار از آتش و آب

به پیل و مال تو امسال ازو مشو راضیهلاک بر تن و جانش ببار از آتش و آب

فدای جان و تنش کرد پیل و مال چو دیدچنین دو دشمن کینه گذار از آتش و آب

به گردش اندر ناگاه حلقه کن لشگرنگاهبانان بر وی گمار از آتش و آب

مدان گر آب در آتش قرار خواهد جستبرهمن است و نجوید قرار از آتش و آب

طریق برهمنان دیده ای که چون باشدزنان و مردان خوش روزگار از آتش و آب

در آب و آتش جان و روان دهند به طبعبلی کنند همه افتخار از آتش و آب

چو شیر و مار برو زن سپه به رویش آربه چنگ شیر و به دندان مار از آتش و آب

چو همتت همه غزو است و مانعی نبودوگر چو موج زند رهگذار از آتش و آب

نه دیر زود شود همچو بقعه قنوجبنای بتکده قندهار از آتش و آب

بر آب و آتش حکم تو جایز و جاریستسپاه را مددکاری آر از آتش و آب

تو را چو آب و چو آتش مطیع و منقادندچو شد سپاهی دیگر بدار از آتش و آب

زیان چه دارد اگر وقت کار و ساعت جنگبود سپاه تو را دستیار از آتش و آب

تو را به میمنه و میسره روان گردددو خیل دل شکر جانشکار از آتش و آب

بکش به گرد معادی دین سکندر واربزرگ حصنی سخت استوار از آتش و آب

که دشمن تو چو برگشت ره فرو بنددبرو چو کوه یمین و یسار از آتش و آب

چو آب و آتش باشد ز لشکر تو دو فوجدو صف طرازد هر مرغزار از آتش و آب

بر آن سپاه که بدخواه دولت تو بودبرند حیله حباب و شرار از آتش و آب

زدم ز دانش رائی و گر نخواهی تونکو برآیدت این شغل و کار از آتش و آب

ولیک تیغ تو هرگز بدین رضا ندهدکه داشته است همه ساله عار از آتش و آب

نگنجد اندر طبعش که هیچ وقت او رابه هیچ کار بود پیشکار از آتش و آب

تو معجز ملکانی و هست رای تو رابه ملک معجزه بی شمار از آتش و آب

اگر گسسته شود مهرت از مدار فلکشود گسسته فلک را مدار از آتش و آب

وگر گذاری ناگه بر آب و آتش تیغچه ناله ها شنوی زارزار از آتش و آب

تو چشم روشن و دلشاد زی که در دل و چشمخلد عدوی تو را خارخار از آتش و آب

خدای خط تو صد ساله ملک داد آن روزکه جوش کرد همه شابهار از آتش و آب

عقار خواه خوش لعل جام با ممزوجکه سست گردد طبع عقار از آتش و آب

ز می گساری مه پیکری که گویی هستبدیع صورت آن میگسار از آتش و آب

همیشه تا به جهان اقتضای طبع آن استکه گرم و سرد برآید بخار از آتش و آب

بسان کوره و چشمه عدوت را دل و چشممباد خالی لیل و نهار از آتش و آب

نتیجه ای است ز طبع این قصیده اندر ویلطیف معنی یابی هزار آتش و آب

چو آب و آتش گیتی نماند ای عجبیبماند خواهد این یادگار از آتش و آب