تناجی
مسعود سعد سلمان

شمارهٔ ۷۱ - در مدح ثقة الملک طاهر و شرح گرفتاری خود

تا بقا مایه نما باشدثقت الملک را بقا باشد
طاهر آن آفتاب کز نورشآفتاب فلک سها باشد
جستن راه خدمت سامیشجز به وجه ثنا خطا باشد
سختم آسان بود ثنا گفتنجود او مایه ثنا باشد
ای کریمی کامیدواران راهمه لفظ تو مرحبا باشد
ز دکان نیاز گیتی راخاک صحن تو کیمیا باشد
چشم اقبال شهریاری راگرد رخش تو توتیا باشد
بر عدو عنف تو سموم بودبر ولی لطف تو صبا باشد
حزم و عزم تو چون بگیرد جزمآن زمین باشد این هوا باشد
سایلان را ز دست تو نه عجبگر نتیجه همه عطا باشد
تا همی دست راد تو گه بزمپدر و مادر سخا باشد
رای تو ار شود چو وهمت تیزبر فلک خط استوا باشد
منحنی می شود فلک پس از آنکز در او گردش رحا باشد
تا همی جاه گیتی افروزتهمچو مهر اصل هر ضیا باشد
دولتت دولت علایی رامایه و پایه علا باشد
به خدایی که بر جلالت اوهر چه بینی همه گوا باشد
صفت و نعمت او به نزد خردهمه آلاء و کبریا باشد
گر چنین پادشا که هست امروزدر جهان هیچ پادشا باشد
خدمت بارگاه مجلس اوعمره و مروه و صفا باشد
ور چو تو مرد هیچ دولت رانیز در دانش و دها باشد
پس چرا چون منی که بی مثلمبه چنین حبس مبتلا باشد
گر همی باغ فضل را از منرونق و زینت و بها باشد
چون گل لاله جای من ز چه رویهمه در خار و در گیا باشد
این گنه طبع را نهم که همیمایه فطنت و ذکا باشد
به خدای ار مرا در این زندانجز یکی پاره بوریا باشد
نان کشکین اگر بیابم هیچراست گویی زلیبیا باشد
چون سرشک و چو روی هرگزنه عقیق و نه کهربا باشد
آشنا ورزمی ز اشک دو چشماگرم چشم آشنا باشد
راست گویی هوای زندانمدیو و افعی و اژدها باشد
همه گر صورتی نگارد ازوروی آن صورت از قفا باشد
وانگهم سنگدل نگهبانیکه چنو در کلیسیا باشد
از گرانی بلند چون گردمتکیه بر چوب و بر عصا باشد
رفتن من دو پی بود وانگاهپشتم از بار آن دو تا باشد
مر مرا گویی از گرانی بندپای در سنگ آسیا باشد
پیش چشم آرحال من چو مراجمله این برگ و این نوا باشد
حبس را زاده ام و مرا گوییرنج و غم مادر و نیا باشد
چرخ کژ می زند مراد و همیهر چه باشد همه دغا باشد
نیک دانی که از قرابت منچند گریان و پارسا باشد
چون منی را روا مدار امروزکه ز فرزندگان جدا باشد
مانده ایشان به درد و من در رنجاین همه هر دو از قضا باشد
لیکن از دین پاک تو نسزدکه بدین مر تو را رضا باشد
گر عنایت کنی و من بر هماز بزرگی تو را سزا باشد
نه همی فرصتیت باید جستگر خلا باشد ار ملا باشد
نکته ای گر برانی از حالمهمه امید من روا باشد
ور کنم شغل هیچ کس پس از اینگردنم در خور قفا باشد
با فلک من سیتزه ها کردمزان تنم خسته عنا باشد
هر که او با فلک ستیزه کندجز چنین از فلک چرا باشد
همه مهر و وفاست سیرت منروزگارم کی آشنا باشد
ای بزرگی که شاخ ملک از توهمه در نشو و در نما باشد
بنده مادحی چنین در بندنیک بندیش تا روا باشد
آفتابی بلی سزد که تو رابس فراوان چو من هبا باشد
گنج ها دارم از هنر که بگفتکس کزان گونه گنج ها باشد
زین بلا گر مرا به جان بخریاین همه گنج ها تو را باشد
ور بدین حاجتم نعم نکنینعم من ز بخت لا باشد
نه همه مردمان چنین گویندکه بغایی طریق ما باشد
گر چنین است پس بود در خوربند شاعر چو او بغا باشد
شاعر آخر چه گوید و چه کندکه از او فتنه و بلا باشد
گر به عیوق برفرازد سرشاعر آخر نه هم گدا باشد
مگرش چو محمد ناصرگوهر از پاک مصطفی باشد
لاجرم جاه و حق حرمت اوچون شهیدان کربلا باشد
گر همی حق بود چو تو بایدشاعران را که پیشوا باشد
تو ثنا و دعای من مشنوکاین و آن از سر هوا باشد
چون تویی راز چون منی پاداشنه ثنا باشد و دعا باشد
مدحت من شنو که مدحت منرشته در بی بها باشد
پس از آواز او چو بشنیدیهمه آوازها صدا باشد
من که در خور ثنای شاه کنمچون من اندر جهان کجا باشد
ور ز من شد گشاده گنج سخنبند بر پای من چرا باشد
آب اقبال تو روا باشدکه هر امید از او وفا باشد
بنده بودت به طبع و خواهد بوددر جهان هر که بود یا باشد