شمارهٔ ۲۱۶ - تفاخر به دانش و گوهر خویش - مسعود سعد سلمان

هر آن جواهر کز روزگار بستانمچرا دهم به خس و خار ار نه بستانم

به دست چپ بدهم آن گهر که در یک سالبهای صد گهر از دست راست بستانم

چو تیر هر جا ناخوانده گر همی نرومچرا که دایم سر کوفته چو پیکانم

بدان جهت همه کس را چو خویشتن خواهمکه من به دست و دل و تیغ گوهر افشانم

سخن نتیجه جانست جان چرا کاهمگمان مبر که چو پروانه دشمن جانم

اگر جهان خرد خوانیم رواست که منهم آخشیجم و هم مرکزم هم ارکانم

بلی به فرمان گویم اگر هجا گویماز آنکه قول خداوند را به فرمانم

بخوان ز قرآن بر از یحب و ما یظلمبدان طریق روم زانکه اهل قرآنم

کسی که خانه و خوانش ندیده ام هرگزبه مدح او سخن چرب و خوش چرا رانم

به گاه خدمت بر دستها چو بوسه دهمچنان بگریم گویی که ابر نیسانم

چهار گوهر و هفت اخر و دوازده برجهر آنچه بینی من صد هزار چندانم

من از دوازده و هفت و چار بگذشتمچه گر به صورت با خلق عصر یکسانم

علوم عالم دانم ولیکن اندر عصراگر دو مردم دانم بدان که نادانم

خرد پشیمان نبود ز مدح گفتن منز مدح گفتن این مهتران پشیمانم

سزد که فخر کند روزگار بر سخنماز آنکه در سخن از نادران گیهانم

خدای داند کز شعر نام جویم و بسوگرنه جز به شهادت زبان نگردانم

بگفتم این وز من سر به سر سماع کننددرست و راست که مسعود سعد سلمانم