شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: این بیت از شاعر نشان‌دهنده حالتی از درد و رنج است که با آن روبروست. شاعر می‌گوید که گردونه روزگار او را به سختی به تنگنای مشکلات کشانده و در اشک‌هایش غرق شده است. سپس به بخشش و نوسازی اشاره می‌کند که به نوعی او را آرام می‌کند و در نهایت، ذکر می‌کند که در زندان عواطف و مشکلات، به آرامش و خواب نرم رسیده است. به طور کلی، احساسات متضادی از رنج و آرامش در این ابیات به تصویر کشیده شده است.
اول گردون ز رنج در تابم کرددر اشک دو دیده زیر غرقابم کرد
هوش مصنوعی: در ابتدا، آسمان از رنج و زحمت برایم تیره و تار شد و در زیر این دریای غم، دو چشمانم پر از اشک شدهاند.
پس بخشش نوساخته اسبابم کردواندر زندان به ناز در خوابم کرد
هوش مصنوعی: پس از آنکه بخشش به من وسایل و امکاناتی تازه بخشید، در زندان به آرامش و ناز خوابم برد.