شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی یار اشاره می‌کند که اثر اندکی از آبله بر چهره‌اش باقی مانده است. او زیبایی یار را با گل تازه و نم سحر قیاس می‌کند و می‌گوید این اثر ناچیز مانند قطره‌ای ایست که بر روی گل نرم نشسته است. به طور کلی، شاعر زیبایی یار را ستوده و تأثیر کم‌رنگ عیبی را که در چهره‌اش وجود دارد، ناچیز می‌داند.
اندک اثر آبله بر دو رخ یارگویی که به سوزنیست گل کرده نگار
هوش مصنوعی: آثاری که آبله بر چهرهی معشوق گذاشته، مانند زخم کوچکی است که انگار فقط به وسیلهی سوزنی، یک گل زیبا بر روی آن نقش بسته است.
یا همچو نم سحر در ایام بهارخردک خردک چکیده بر گل هموار
هوش مصنوعی: همچون شبنم صبحگاهی در بهار، به آرامی و به تدریج بر روی گلهای صاف نشسته است.