شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و رنج ناشی از آن سخن می‌گوید. او به طور مداوم با غم و درد زندگی می‌کند و بدون محبوبش حس دلتنگی و بی‌کسی را احساس می‌کند. در واقع، او با عشق خود زندگی را می‌گذراند و این عشق، نه تنها او را زنده نگه می‌دارد بلکه موجب افزایش رنج او نیز می‌شود.
عشقت کشتم که غم درودم شب و روزجان کاستم و رنج فزودم شب و روز
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شد که من در هر لحظه از روز و شب غمگین و رنجیده خاطر باشم. هر روز و هر شب، به خاطر تو جانم در درد و رنج میگذرد.
دل را به هوا بیازمودم شب و روزبی دل بودم که بی تو بودم شب و روز
هوش مصنوعی: دل را به شوق و آرزو در طول شب و روز امتحان کردم، اما همیشه بیدل بودم چون بدون تو زندگی میکردم، شب و روز.