شمارهٔ ۲۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و غم جدایی معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که با دوری معشوق خود، به شدت دچار تنگی نفس و داغ دل شده و مانند شمعی در خواب، جانش در حال سوختن است. احساسات او مانند آتش و آب در درونش وجود دارد و در نهایت، او به حالت شفاف و زنده‌ای شبیه نقره در آینه تبدیل شده است.
من دوش که از هجر تو در تاب شدمجان تو که گر چو شمع در خواب شدم
هوش مصنوعی: دیشب به خاطر دوری و جدایی تو خیلی ناراحت و بیتاب شدم، ولی تو که مانند شمعی در خواب هستی، نسبت به این موضوع بیتفاوتی.
از دیده و دل در آتش و آب شدمبر جام چو بر آینه سیماب شدم
هوش مصنوعی: من تحت تأثیر عشق و هیجان، به حالت نیایش و دروننگری فرو رفتهام، بهگونهای که مانند نقرهای در آینه، شفاف و درخشان شدهام.