شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات درونی خود سخن می‌گوید. او به دلیل مشکلات و غم‌هایی که در زندگی‌اش دارد، خود را از جهان جدا کرده و در ماتم و اندوه غرق شده است. او نمی‌خواهد دیگران بگویند که هنوز خود را می‌شناسد، چون درگیر بیم و امیدهایش شده و از این دنیا دل‌تنگ است.
بر بسته شد از بستن ماتم دستمامروز نگویند که من خود هستم
هوش مصنوعی: امروز به خاطر غم و اندوهی که دارم، نمیتوانند بگویند که من خودم هستم.
از بیم و امید شادی و غم رستمبرداشتم از جهان دل و بنشستم
هوش مصنوعی: از ترس و امید به شادی و غم، دلم را از دنیا کنار گذاشتم و آرام نشستم.