شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از وضعیت خود و دلتنگی‌اش سخن می‌گوید. او خود را به مانند قلمی می‌بیند که به ستم و اندوه دچار شده و حالتی نزار و زرد دارد. سپس، از شخصی به نام "صنم" یاد می‌کند که او را در آب سیاه و گل‌آلود غرق کرده است. این تصویر نشان‌دهنده‌ی غم و اندوه اوست که به دلیل جدایی یا فراق از این معشوق به وجود آمده است.
همچون قلمم ز بیخ کندی به ستمکردیم نوان و لاغر و زرد و دژم
هوش مصنوعی: همچون قلمی که از ریشه قطع شده باشد، با بیرحمی و ظلم به وضعی رنجیده و نحیف و زرد و گرفتهایم.
وانگاه فرو بردیم ای شهره صنمدر آب سیاه و گل تیره چو قلم
هوش مصنوعی: در آن زمان ما ای محبوب معروف، تو را در آب سیاه و گل تیره غرق کردیم، مانند یک قلم که در جوهری تیره فرو میرود.