شمارهٔ ۲۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حبس و انزوا سخن می‌گوید و احساس ناامیدی و بی‌صدایی خود را بیان می‌کند. او به دردی که از نادیده‌گرفتن سخنانش می‌کشد اشاره می‌کند و به نوعی شریک این بی‌توجهی است. در پایان، شاعر به قدرت خود در مقابله با سختی‌ها اشاره می‌کند، حتی اگر در شرایط دشواری قرار داشته باشد.
امروز در این حبس من آن ممتحنمکز خواری کس گوش ندارد سخنم
هوش مصنوعی: امروز در این زندان، من آن آزمایش شوندهای هستم که از سرشکستگی، هیچکس به سخنان من توجهی ندارد.
در چندین سنگها در این که که منماز بی سنگی گوز به دندان شکنم
هوش مصنوعی: من در میان سنگها قرار دارم و از آنجا که هیچ سنگی ندارم، به راحتی میتوانم دندانهایم را بکشم.