شمارهٔ ۳۷۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شدت عشق و درد ناشی از آن سخن میگوید. عشق او مانند آتش است که بسیاری از افراد را به زلت و عذاب میاندازد. او با دل سوخته و غمگین خود از مخاطب میخواهد که با اشکهایش به او کمک کند و به درد او توجه کند.
عشق آتشی افروخت که از بسیاریدر دوزخم افکند همی پنداری
هوش مصنوعی: عشق آتشی را روشن کرده که آن قدر شدید است که گویی من را به درون دوزخ میاندازد، و تو ممکن است اینطور تصور کنی.
دل سوخته بودی به هزاران زاریگر آب دو چشم من نکردی یاری
هوش مصنوعی: دل من به شدت آسیب دیده و غمگین است، اما حتی از اشکهای من هم هیچ کمکی نگرفتی و به آن اهمیت ندادی.