شمارهٔ ۳۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دل‌نشینی وصال معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که در زمان نزدیک به او، بویی خوش وجود دارد. اما در عوض، دیگران عیب‌های او و معشوق را زیر ذره‌بین قرار می‌دهند. حتی اگر هم معشوق وفا کند و زیبایی خود را نشان دهد، هیچ‌کس حقیقت و احساسات آن‌ها را نمی‌فهمد.
در پیش گل وصال ما را بوییوز پس همه ساله عیب ما را جویی
هوش مصنوعی: در مواجهه با گل عشق، ما را عطر و بویی فرا میگیرد و بعد از آن، هر ساله به دنبال عیب و نقصهای ما میگردند.
هر چند رخ وفای ما را شوییکس نشنودا آنچه تو ما را گویی
هوش مصنوعی: هرچند که تو برای دیگران ظاهر وفا و صداقت ما را نفی میکنی، اما هیچ‌کس نخواهد شنید که تو چه سخنانی درباره ما میگویی.