شمارهٔ ۶

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به اهمیت و ارزش عمر انسان اشاره می‌کند. او تأکید می‌کند که عمر از زر و سیم نیز با ارزش‌تر است و نباید آن را بی‌ارزش شمرد. عمر مانند سفری دائمی است که هر لحظه به منزلی جدید می‌رسیم و باید از آن به درستی بهره ببریم. شاعر یادآور می‌شود که خواب و خوراک نمی‌تواند انسان را بی‌بهار کند و اگر کسی به این امور فقط بپردازد، از حیوانات هم کمتر است. او به بیداری دل و تفکر عمیق اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون عمل، علم بی‌فايده است. در پایان، به قشرهای مختلف جامعه و رفتارهای نادرست برخی افراد اشاره کرده و نقد می‌کند که بسیاری از آن‌ها به‌جای تزکیه درون، به صورت ظاهری مشغول‌اند و افکار و دلشان از معنویت خالی است.