شمارهٔ ۱۹

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساس ناتوانی و ناامیدی خود می‌پردازد و بیان می‌کند که حتی برادرش خواجه کمالی نیز نمی‌تواند درک کند که او چه حالتی دارد. او از دانشمندان و خداوند می‌خواهد تا حقیقت وضعیت او را بدانند، زیرا احساس می‌کند که افکارش از حقیقت دور است. شاعر به نکوهش کسانی می‌پردازد که او را به نادرستی می‌ستایند و مدح‌های بی‌اساس به او تقدیم می‌کنند. او به این نکته اشاره می‌کند که هیچ چیز ارزشمندتر از زمان نیست و کسانی که به او بی‌پروایی می‌کنند، گویا از او دزدی می‌کنند. شاعر در نهایت به عزلت خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها در خانه نشسته و به حال خود می‌گرید، زیرا تنها چیزی که برایش باقی مانده، رنج و اندوه است و هیچ امیدی از دوستان یا دشمنان ندارد.